Dydaktyka

Materiały edukacyjne z zakresu podstaw dydaktyki nauczania.
Procesy metody, środki, systemy, cele oraz zadania dydaktyki ogólnej.
Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej, pomoce i materiały dla studentów.

 
    Spis opracowanych tematów    |    Dodaj stronę do ulubionych    |    Kontakt

 

  

  

 

 

Osiągnięcia szkolne

System oceniania i egzaminów wg projektu reformy systemu edukacji. Istota powodzeń i niepowodzeń szkolnych. Rodzaje niepowodzeń dydaktycznych. Drugoroczność jako jeden z przejawów niepowodzeń dydaktycznych. Przyczyny niepowodzeń dydaktycznych. Dydaktyczne środki zwalczania niepowodzeń dydaktycznych.

System oceniania i egzaminów wg projektu reformy systemu edukacji.
Osiągnięcia szkolne – wyniki procesu dydaktyczno-wychowawczego, który uczniowie zawdzięczają szkole, a więc stopień opanowania przez uczniów wiedzy i sprawności, rozwinięcia zdolności, zainteresowań i motywacji, ukształtowanie przekonań i postaw; do osiągnięć szkolnych zalicza się również takie formy i efekty pracy szkolnej jak zdanie egzaminu, ukończenie klasy, szkoły, zdobycie zawodu.
Dwa nurty w systemie oceniania:
1) Ocenianie wewnątrzszkolne – ma dotyczyć bieżącego oceniania uczniów. Ma uświadomić stopień opanowania wiadomości i umiejętności, wdrażać do systematycznej pracy, a także dawać informację nauczycielowi o efektywności stosowanych metod organizacji pracy dydaktyczno-wychowawczej.
2) Ocenianie zewnętrzne (organizowane przez OKE) – ma być aktem podsumowującym określony etap kształcenia. Ma zapewnić lepszą jakość kształcenia, ułatwić porównywalność świadectw szkolnych ( w naszym kraju, jak również w innych), a także pozwolić na zdiagnozowanie osiągnięć edukacyjnych i braków uczniów, ułatwić ocenę oddziaływań dydaktyczno-wychowawczych nauczycieli w poszczególnych szkołach. Poza tym da szkołom potwierdzenie (lub nie) słuszności wybranej przez nie drogi kształcenia.

Egzaminy zostały zaplanowane po ukończeniu:
- szkoły podstawowej – sprawdzian wiedzy, umiejętności
- gimnazjum – egzamin preorientujący
- liceum profilowanego – egzamin maturalny
- dwuletniej szkoły zawodowej – egzamin zawodowy
- policealnej szkoły zawodowej – rózne formy potwierdzenia kwalifikacji zawodowych w zależności od szkoły.

SPRAWDZIAN WIEDZY I UMIEJĘTNOŚCI PO SZKOLE PODSTAWOWEJ:
- ma dostarczyć uczniom, rodzicom, i szkołom możliwie pełną informację o poziomie osiągnięć uczniów. Nie ma charakteru selekcyjnego. Polega na określeniu – w formie punktowej lub opisowej – na jakim poziomie uczeń osiągnął kompetencje, które zostały ustalone w podstawie programowej. Wyniki sprawdzianu będą przekazane macierzystym szkołom oraz do gimnazjum, do którego przejdą uczniowie.

EGZAMIN PO GIMNAZJUM:
- ma charakter preorientujący. Wynik z egzaminu ma określić przyrost wiedzy, umiejętności w trakcie nauki w gimnazjum oraz scharakteryzować predyspozycje ucznia. Jest on podstawą do starania się o przyjęcie do wybranej szkoły pogimnazjalnej. Tym samym zostały zlikwidowane egzaminy wstępne do tych szkół.

EGZAMIN MATURALNY:
- obejmuje przedmioty obowiązkowe i przedmioty do wyboru. Egzamin z każdego przedmiotu można zdawać na jednym z dwóch (wybranych przez ucznia) poziomów: podstawowym lub rozszerzonym.
- podstawowym elementem egzaminu maturalnego jest egzamin pisemny, przygotowany i oceniany przez regionalną komisję egzaminacyjną.
- egzamin ustny przygotowuje i przeprowadza szkołą macierzysta wg regulaminu i pod nadzorem regionalnej komisji egzaminacyjnej.

EGZAMIN ZAWODOWY:
- organizowany dla absolwentów pogimnazjalnych dwuletnich szkół zawodowych. Jego celem jest sprawdzenie, czy absolwent posiada umiejętności określone w podstawie programowej dla danego zawodu.

Istota powodzeń i niepowodzeń szkolnych.
Powodzenia szkolne:
- to proces polegając na powstawaniu pełnej harmonii miedzy celami edukacji i wymaganiami szkoły, niepowodzeń a osiągnięciami szkolnymi, rzeczywistymi możliwościami uczniów.
Niepowodzenia szkolne:
- to wyraźne rozbieżności miedzy wymaganiami dydaktyczno-wychowawczymi szkoły niepowodzeń zachowaniami uczniów oraz uzyskiwanymi przez nich wynikami nauczania.

Rodzaje niepowodzeń dydaktycznych.
a) Wychowawcze – w zakresie kształtowania postaw, cech charakteru
b) Dydaktyczne - niepowodzenia szkolne w zakresie nauczania i uczenia

Niepowodzenia dydaktyczne mogą mieć charakter ukryty lub jawny:
a) Niepowodzenia ukryte – występują wówczas, gdy nauczyciel nie dostrzega braków w wiadomościach, umiejętnościach i nawykach uczniów mimo że braki z punktu widzenia wymagań programowych występują.
b) Niepowodzenia jawne – występują wówczas, gdy nauczyciel stwierdza określone braki w opanowywanym przez ucznia materiale, w rezultacie ocenia wyniki tej pracy jako niezadowalające.

Opóźnienie przejściowe:
- występuje wtedy, gdy ocena niedostateczna odnosi się do rezultatów uzyskanych przez ucznia np.: w ciągu pierwszego okresu nauki szkolnej lub w zakresie jednego (czy kilku) przedmiotu i po wczesnym wykryciu owych braków uda się je przezwyciężyć.

Odsiew:
- to całkowite przerwanie przez ucznia nauki szkolnej przez planowanym jej ukończeniem.

Drugoroczność jako jeden z przejawów niepowodzeń dydaktycznych.
Występuje wtedy, gdy ocena niedostateczna odnosi się do wyników całorocznej pracy ucznia i przez to musi on powtarzać daną klasę.
Drugoroczność jako zjawisko niepożądane ze względów społecznych, ekonomicznych:
- w naszym szkolnictwie liczba uczniów drugorocznych kształtuje się w granicach kilkuset tysięcy uczniów rocznie.
Społeczeństwo ponosi rok rocznie znaczne straty finansowe z powodu dodatkowych nakładów na sprzęt szkolny, prace naukowe itp. (na kształcenie uczniów drugorocznych) oraz z powodu późniejszego rozpoczynania pracy zawodowej. Braki w wykształceniu powodują, że ludzie ci są balastem dla społeczeństwa, opóźniają jego postęp techniczny, społeczny i kulturalny.
Drugoroczność jest zjawiskiem szkodliwym z pedagogicznego i psychologicznego punktu widzenia.
• Powtarzanie klasy powoduje obniżenie wysiłku niepowodzeń nauce, tłumi zainteresowanie nauką szkolna, wpływa niekorzystnie na stosunek ucznia do otoczenia, wywołuje różne zaburzenia i kompleksy, niepowodzeń często powoduje zahamowanie niepowodzeń prawidłowym rozwoju umysłowym ucznia. Badania dowodzą, że niewielki odsetek drugorocznych poprawia swoje wyniki w nauce.
• Ponadto uczniowie drugoroczni wywierają niekorzystny wpływ na pozostałych uczniów i utrudniają nauczycielowi normalną pracę dydaktyczno-wychowawczą z całą klasą. Repetenci tłumią niepowodzeń swoich kolegów zainteresowanie nauką i często poszerzają grupy młodzieży niedostosowanej społecznie.

Przyczyny niepowodzeń dydaktycznych.
- społeczno-środowiskowe – miejsce zamieszkania, przynależność do rodziny, do określonej grupy społeczno-zawodowej, poziom wykształcenia szkolnego rodziców, warunki materialne, warunki kulturalne oraz atmosfera wychowawcza rodziny.
- biopsychiczne – różnice w rozwoju umysłowym, różnice między uzdolnieniami i zamiłowaniami, zaburzenia w zachowaniu, zły stan zdrowia
- dydaktyczne:
a) niezależne od nauczyciela (braki istniejącego systemu szkolnego, niedostateczne wyposażenie szkół, trudne warunki organizacyjne pracy szkół)
b) zależne od nauczyciela (nieznajomość współczesnej teorii pedagogicznej albo też nieumiejętność posługiwania się teorią w codziennej praktyce, niedostateczna znajomość uczniów, brak dostatecznej opieki nad uczniami opóźnionymi w nauce, nieprzygotowanie do lekcji, zaniedbywanie samokształcenia i podnoszenia kwalifikacji.)

Dydaktyczne środki zwalczania niepowodzeń dydaktycznych.
a) profilaktyka pedagogiczna
b) diagnoza pedagogiczna
c) terapia pedagogiczna

PROFILAKTYKA PEDAGOGICZNA:
Obejmuje czynności zamierzające do zapobiegania powstawaniu luk i braków w wiedzy uczniów.
Przykładowe czynności:
- nauczanie problemowo-zespołowe, systematyczna kontrola wykonywanych przez uczniów prac domowych
- racjonalne organizowanie lekcji powtórzeniowych
- jawne ocenianie wyników nauczania, koordynacja pracy nauczycieli uczących w danej klasie
- współpraca z rodzicami i opiekunami uczniów
- włączanie organizacji uczniowskich do walki z niepowodzeniami (samorząd uczniowski, organizacja dobrych uczniów)

DIAGNOZA PEDAGOGICZNA:
Czynności mające na celu możliwie wczesne wykrywanie powstających luk i zaległości. Może występować jako diagnoza:
- indywidualna
- zbiorowa
- wycinkowa
- całościowa.
Na zabiegi diagnostyczne składają się:
- indywidualne rozmowy nauczyciela z uczniami i rodzicami
- wywiady środowiskowe w miejscu zamieszkania ucznia
- obserwacja zachowania uczniów w różnych okolicznościach
- badanie wyników nauczania za pomocą sprawdzianów i testów
- systematyczna analiza błędów popełnianych przez uczniów

TERAPIA PEDAGOGICZNA:
Czynności zmierzające do likwidowania ujawnionych braków w opanowanych przez ucznia wiadomości i umiejętności.
Czynności terapeutyczne mogą przybierać rózne formy: szczegółową, ogólną, indywidualna, zbiorową.
Najczęstsze formy terapii indywidualnej to:
- częste odpytywanie uczniów
- indywidualne ćwiczenia oraz prace domowe o tematyce związanej z treściami słabiej opanowanymi przez uczniów
- specjalne dobieranie dla poszczególnych uczniów dodatkowych zestawów ćwiczeń o charakterze terapeutycznym, opracowane przez nauczyciela na podstawie jest rozeznania w brakach uczniów, czy indywidualizacja nauczania.

Do form terapii zbiorowej zalicza się:
- zajęcia grupowe mające charakter pomocy koleżeńskiej w nauce
- zajęcia w grupach wyrównawczych, prowadzone przez nauczycieli poszczególnych przedmiotów nauczania w godzinach pozalekcyjnych.

 





























































































 
  

© 2007 by dydaktyka.info - serwis przedstawia więdzę z zakresu podstaw dydaktyki, dydaktyki ogólnej,
tj.: procesu dydaktycznego, dydaktyki nauczania, metod dydaktyki, zadań dydaktyki, pomoce, materiały, środki oraz systemy dydaktyczne.