| |
Osiągnięcia szkolne
System oceniania i egzaminów wg projektu reformy
systemu edukacji. Istota powodzeń i niepowodzeń szkolnych. Rodzaje
niepowodzeń dydaktycznych. Drugoroczność jako jeden z przejawów
niepowodzeń dydaktycznych. Przyczyny niepowodzeń dydaktycznych.
Dydaktyczne środki zwalczania niepowodzeń dydaktycznych.
strona 2/4
Istota powodzeń i niepowodzeń szkolnych.
Powodzenia szkolne:
- to proces polegając na powstawaniu pełnej harmonii miedzy celami
edukacji i wymaganiami szkoły, niepowodzeń a osiągnięciami
szkolnymi, rzeczywistymi możliwościami uczniów.
Niepowodzenia szkolne:
- to wyraźne rozbieżności miedzy wymaganiami
dydaktyczno-wychowawczymi szkoły niepowodzeń zachowaniami uczniów
oraz uzyskiwanymi przez nich wynikami nauczania.
Rodzaje niepowodzeń dydaktycznych.
a) Wychowawcze – w zakresie kształtowania postaw, cech charakteru
b) Dydaktyczne - niepowodzenia szkolne w zakresie nauczania i
uczenia
Niepowodzenia dydaktyczne mogą mieć charakter ukryty lub jawny:
a) Niepowodzenia ukryte – występują wówczas, gdy nauczyciel nie
dostrzega braków w wiadomościach, umiejętnościach i nawykach uczniów
mimo że braki z punktu widzenia wymagań programowych występują.
b) Niepowodzenia jawne – występują wówczas, gdy nauczyciel stwierdza
określone braki w opanowywanym przez ucznia materiale, w rezultacie
ocenia wyniki tej pracy jako niezadowalające.
Opóźnienie przejściowe:
- występuje wtedy, gdy ocena niedostateczna odnosi się do rezultatów
uzyskanych przez ucznia np.: w ciągu pierwszego okresu nauki
szkolnej lub w zakresie jednego (czy kilku) przedmiotu i po wczesnym
wykryciu owych braków uda się je przezwyciężyć.
Odsiew:
- to całkowite przerwanie przez ucznia nauki szkolnej przez
planowanym jej ukończeniem.
Drugoroczność jako jeden z przejawów niepowodzeń dydaktycznych.
Występuje wtedy, gdy ocena niedostateczna odnosi się do wyników
całorocznej pracy ucznia i przez to musi on powtarzać daną klasę.
Drugoroczność jako zjawisko niepożądane ze względów społecznych,
ekonomicznych:
- w naszym szkolnictwie liczba uczniów drugorocznych kształtuje się
w granicach kilkuset tysięcy uczniów rocznie.
Społeczeństwo ponosi rok rocznie znaczne straty finansowe z powodu
dodatkowych nakładów na sprzęt szkolny, prace naukowe itp. (na
kształcenie uczniów drugorocznych) oraz z powodu późniejszego
rozpoczynania pracy zawodowej. Braki w wykształceniu powodują, że
ludzie ci są balastem dla społeczeństwa, opóźniają jego postęp
techniczny, społeczny i kulturalny.
Drugoroczność jest zjawiskiem szkodliwym z pedagogicznego i
psychologicznego punktu widzenia.
• Powtarzanie klasy powoduje obniżenie wysiłku niepowodzeń nauce,
tłumi zainteresowanie nauką szkolna, wpływa niekorzystnie na
stosunek ucznia do otoczenia, wywołuje różne zaburzenia i kompleksy,
niepowodzeń często powoduje zahamowanie niepowodzeń prawidłowym
rozwoju umysłowym ucznia. Badania dowodzą, że niewielki odsetek
drugorocznych poprawia swoje wyniki w nauce.
• Ponadto uczniowie drugoroczni wywierają niekorzystny wpływ na
pozostałych uczniów i utrudniają nauczycielowi normalną pracę
dydaktyczno-wychowawczą z całą klasą. Repetenci tłumią niepowodzeń
swoich kolegów zainteresowanie nauką i często poszerzają grupy
młodzieży niedostosowanej społecznie.
<< strona
poprzednia | strona następna >>
|
|
|
|
