| |
Metody kształcenia
Istota terminu „metoda kształcenia”. Kryteria doboru
metod kształcenia. Historyczny rozwój metod kształcenia. Wybrane
klasyfikacje metod. Charakterystyka klasycznych metod.
strona 3/3
WYKŁAD – służy do słownego przekazania określonych treści
kształcenia w postaci ciągłej, w przystępnej formie, w porządku
chronologicznym i logicznym
Podział wykładów:
- kursowe – ogólny przegląd danej dyscypliny w ujęciu syntetycznym
- monograficzne – przedstawienie wybranych problemów badawczych
W. Okoń biorąc za podstawę aktywność uczniów i sposób przekazu
treści wyróżnia:
• Wykład konwencjonalny – treść jest bezpośrednio przedstawiana
przez wykładowcę w gotowej do zapamiętania postaci
• Wykład problemowy – oparty na postawieniu jakiegoś zagadnienia i
ukazaniu dróg prowadzących do jego rozwiązania
• Wykład konwersatoryjny – w którym stopień aktywności uczniów jest
największy, wykład jest bowiem przeplatanką słów nauczyciela i
uczniów, wykonujących odpowiednie zadania lub ćwiczenia dla zdobycia
sprawności w stosowaniu przekazywanej wiedzy.
OPIS – w dydaktyce należy go rozumieć jako charakterystykę
przedmiotów, zjawisk, procesów a nawet osób.
- znajduje zastosowanie we wszystkich klasach (od szkoły podstawowej
do wyższej)
- opisowi towarzyszy pokaz opisywanego przedmiotu, co podnosi walory
kształcące
- aby opis pobudzał wyobraźnię uczniów, powinien być jasny i
zrozumiały, barwny, żywy i plastyczny.
OPOWIADANIE – polega na zaznajamianiu uczniów z określonymi
wydarzeniami w formie ich słownego opisu, na przedstawieniu
określonej akcji, która rozwija się w czasie.
- znajduje zastosowanie w klasach niższych szkoły podstawowej
-spełnia swoją funkcję dydaktyczną, gdy jest żywe, zwarte, obrazowe
i wywołuje w świadomości uczniów sytuacje, zdarzenia, postawy osób,
których dotyczy. Dobre opowiadanie pobudza uczucia słuchających i
trzyma w napięciu.
PRACA Z KSIĄŻKĄ – jest źródłem wiedzy, ponadto daje możliwość
utrwalenia, rozszerzenia i pogłębienia wiadomości, jak też wdraża do
opanowania metod i technik samokształcenia. Ważną umiejętnością jest
odpowiedni wybór książki oraz kolejne stadia lektury jak:
- wstępna orientacja (analiza tytułu i spisu treści)
- pobieżne przeglądanie
- lektura pogłębiona, połączona ze staranną analizą treści oraz
sporządzanie notatek.
METODA LABORATORYJNA – polega na samodzielnym przeprowadzaniu
eksperymentów przez uczniów tzn. na stwarzaniu sztucznych warunków
dla wywołania jakiegoś zjawiska po to, aby można było zbadać
przyczyny, przebieg i skutki jego występowania.
Może wystąpić w dwóch wersjach:
- tradycyjnej – nauczyciel gromadzi niezbędne pomoce oraz
odpowiednio przygotowuje lekcję, umożliwiając uczniom wykonanie
określonych eksperymentów
- problemowej – która polega na wdrażaniu uczniów do dostrzegania,
formułowania i rozwiązywania określonych problemów teoretycznych i
praktycznych.
METODA ZAJĘĆ PRAKTYCZNYCH – polega na wykonywaniu przez uczniów
różnorodnych zadań o charakterze praktycznym.
Zasięg stosowalności tej metody jest szeroki, np.:
- w zakresie matematyki – zajęcia miernicze, kreślarskie,
modelarskie
- w zakresie j. polskiego – wypracowania pisemne, prace redakcyjne,
drukarskie, zajęcia teatralne itp.
- w zakresie nauk przyrodniczych – prace graficzne, wytwarzanie
gazetek, prace produkcyjne w szkole, w domu, na działce, prace
społecznie użyteczne, itp.
<< strona
poprzednia | strona następna >>
|
|
|
|
