| |
Metody kształcenia
Istota terminu „metoda kształcenia”. Kryteria doboru
metod kształcenia. Historyczny rozwój metod kształcenia. Wybrane
klasyfikacje metod. Charakterystyka klasycznych metod.
strona 2/3
Klasyfikacja wg Cz. Kupisiewicza:
• Metody oparte na obserwacji (oglądowe), do których zalicza pokaz i
pomiar
• Metody oparte na słowie (werbalne), do których zalicza pogadankę,
opis, opowiadanie, wykład, dyskusję, pracę z książką
• Metody oparte na działalności praktycznej uczniów, do których
zalicza metodę laboratoryjną i zajęć praktycznych
Klasyfikacja metod we W. Okonia:
• Metoda asymilacji wiedzy – pogadanka, wykład, dyskusja, praca z
książką, uczenie się programowe – uczniowie przyswajają gotową
wiedzę, podaną przez nauczyciela
• Metoda samodzielnego dochodzenia do wiedzy – klasyczna metoda
problemowa, metoda przypadków, metoda sytuacyjne, giełda pomysłów,
mikronauczanie, gry dydaktyczne
• Metody waloryzacyjne (eksponujące) – metody impresyjne i
ekspresyjne
• Metody praktyczne – metody ćwiczebne i realizacji zadań
wytwórczych.
Charakterystyka klasycznych metod
- metody oglądowe
- metody słowne
- metody praktyczne
POKAZ – to zespół czynności dydaktycznych nauczyciela, który polega
na demonstrowaniu przedmiotów, zjawisk, procesów, czynności przy
jednoczesnym, umiejętnym kierowaniu uwagi uczniów na ich istotne
cechy.
Pokaz może przybierać różną postać:
• Prezentacja naturalnych okazów w naturalnym środowisku
• Prezentacja naturalnych okazów w sztucznym środowisku
• Pomoce naukowe jako środki zastępcze – modele, obrazy (ruchome i
nieruchome)
• Wykresy, schematy, symbole
• Doświadczenia wykonywane przez nauczyciela
POMIAR – to czynności wykonywane bądź przez nauczyciela w postaci
pokazu, bądź bezpośrednio przez uczniów pracujących pod kierunkiem
nauczyciela, pozwalające określić ilościową stronę badanych rzeczy,
zjawisk i procesów za pomocą odpowiednich jednostek miar.
POGADANKA – polega na rozmowie nauczyciela z uczniami, przy czym
nauczyciel jest w tej rozmowie osobą kierującą.
Ze względu na funkcje dydaktyczne wyróżnia się 3 rodzaje pogadanki:
- wstępna – przygotowuje uczniów do pracy, wytwarza stan gotowości
- wprowadzająca nowy materiał – pogadanka heurystyczna przyjmuje
zazwyczaj postać procesu rozwiązywania różnych zagadnień
- syntetyzująca i utrwalająca oraz kontrolna – występuje prawie na
każdej lekcji, jak również na lekcjach syntetyzujących i
poświęconych kontroli wyników kształcenia.
DYSKUSJA – jest to wymiana zdań na jakiś temat, wspólne roztrząsanie
sprawy, rozmowa, dysputa
Dyskusja polega na wymianie poglądów na określony temat.
Warunkiem skutecznego dyskutowania jest przygotowanie uczniów w
sensie merytorycznym i formalnym
- przygotowanie merytoryczne – polega na wyposażeniu uczniów w
wiadomości niezbędne do prowadzenia dyskusji
- ważne jest opanowanie sztuki dyskutowania (umiejętność
formułowania problemów, pytań, prezentowania własnego punktu
widzenia w uzasadniony i logiczny sposób, operowanie argumentami dla
obalenia kontrowersyjnych poglądów)
<< strona
poprzednia | strona następna >>
|
|
|
|
