| |
Dydaktyka jako nauka
Cele i zadania
dydaktyki.
Etymologia, geneza i określenie nazwy „dydaktyka”.
Dydaktyka w systemie nauk. Dydaktyka ogólna a dydaktyki szczegółowe.
Przedmiot i zadanie dydaktyki. Twórcy współczesnej dydaktyki.
strona 1/2
Studiowanie dydaktyki ma na celu:
- poznanie i zrozumienie przez studentów uczenia się i nauczania
jako upodmiotowionego procesu poznania (nauczyciel liczy się ze
zdaniem ucznia);
- zrozumienie osobowych i rzeczowych uwarunkowań procesów
kształcenia (czynniki osobowe – płynące od nauczyciela i ucznia –
przygotowanie, kompetencje, osobowość);
- zrozumienie źródeł, celów kształcenia, zasad ich stanowienia i
form realizacji w procesie kształcenia (zapoznanie się z celami, bo
one ukierunkowują kształcenie);
- zapoznanie się z tradycją dydaktyczną zarówno narodową jak i
zagraniczna;
- zapoznanie ze współczesnymi koncepcjami w rozwoju i modernizacji
procesu kształcenia;
- poznanie i zrozumienie zadań nauczyciela w organizacji i
realizacji kształcenia
- rozwijanie i wzbogacanie własnych umiejętności uczenia się,
studiowania i samokształcenia.
Zadaniem dydaktyki jest:
- poznanie przez studentów operatywnej i innowacyjnej wiedzy na
temat takich zagadnień jak:
1) epistemologiczne i psychofizyczne postawy nauczania uczenia się
ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki współczesnego systemu
edukacyjnego.
2) Cele i treści kształcenia z wyeksponowaniem ich uwarunkowań i
tendencji reform programowych.
3) Teoria procesu nauczania, uczenia się, ze szczególnym
uwzględnieniem nowoczesnych metod, form organizacyjnych oraz środków
dydaktycznych.
4) Osiągnięcia szkolne charakteryzowane przez pryzmat powodzeń i
niepowodzeń szkolnych.
Etymologia, geneza i określenie
nazwy „dydaktyka”.
Nazwa „dydaktyka” pochodzi z języka greckiego, w którym didaktikos znaczy
pouczający, a didaktika – uczę. Po raz pierwszy użyto jej w 1613
roku w Niemczech. Krzysztof Helwig i Joachim Jung, analizując
działalność Wolfganga Radkego (językoznawcy i rzecznika nauczania)
opracowali „Krótkie sprawozdanie z dydaktyki, czyli sztuki nauczania
Ratychiusza”. Autorzy uważali dydaktykę za sztukę nauczania. W
podobny sposób rozumiał dydaktykę Jan Amos Komeński, autor dzieła
„Wielka dydaktyka”, przedstawiającą uniwersalną sztukę nauczania
wszystkich wszystkiego. Na początku XIX stulecia Jan Fryderyk
Herbart, wybitny pedagog i filozof niemiecki, opracował teoretyczne
podstawy dydaktyki, traktował dydaktykę jako teorię nauczania
wychowującego. Na przełomie XIX i XX wieku, Amerykanin John Dewey
dydaktykę traktował jako teorię uczenia się. Współcześni traktują
dydaktykę jako naukę o nauczaniu i uczeniu się.
Dydaktyka w systemie nauk.
- nauka społeczna, pedagogiczna
- spełnia warunki dyscypliny naukowej:( posiada własną terminologię,
posiada własna metodologię, posiada własny przedmiot badań).
strona następna >> |
|
|
|
